fbpx

Morning. How are you doing?

Dit is mijn standaard conversatie iedere werkdag met de mensen in het instituut.

Hoewel jullie lekker liggen te slapen, typ ik "even" een post over het reilen en zeilen in het MNRI instituut in USA. Nou je kunt er voor gaan zitten . Ik kan niet anders zeggen dat het als ontzettende rijkdom voelt om deelgenoot te zijn van een internationale crew met vreselijk veel expertise. Mensen uit Canada, Kroatie, Frankrijk, USA, Indonesie, Rusland, Polen, Spanje, Slovenie, Dubai.....De voertaal is natuurlijk Engels. Ik overweeg nu wel om huizenruil in te gaan voeren in de vakanties 😉

Het zijn geweldige mensen stuk voor stuk. Allen werkzaam in verschillende specialismes. De een werkt met trauma, voedingsproblemen, depressies. De ander met vroeggeboortes, vrouwenhandeltrauma’s, revalidaties..... afijn je netwerk is gelijk groot, groter, grootst en je hoort heel veel casussen. Verder hebben we het ook heel gezellig tussendoor.

Hoewel ik uitkijk om zondagavond na mijn laatste dag in het instituut direct terug te vliegen naar mijn man in Amsterdam en daarna met gierende banden naar mijn kinderen thuis te rijden, vliegt de tijd en zijn het naast drukke dagen vooral leerzame en indrukwekkende dagen. Een lifechanger!

Ik hoop op zaterdag een assesment te kunnen gaan doen, zodat ik bij het goed afronden omhoog kan in mijn level. Tussendoor kleine trainingen en vooral meewerken en kijken met specialisten. Er zijn casussen met allerlei problematieken. (ADD, ADHD, ASS, PTSS, transgender, motorische uitdagingen, spraakproblemen, agressie, depressie, dyslexie, zware eetproblemen geboren afwijkingen, geboortetrauma, ongelukken) . Heel vaak ook een combinatie van verschillende problemen.

Inmiddels bijna een kladblok vol met kennis die mee naar Zeeland gaat.

En ik kan je zeggen....mijn hoofd ontploft wel bijna. Soms maar even kopje onder in het zwembad na een dag.Sporten ontzie ik met de hitte.

Want het is ook nog lekker warm en in de ochtend al rond 26 graden. In de middag stijgt het naar 34 dus als zonliefhebber pik ik de zonnestraaltjes ook graag mee al is het niet lang vol te houden. Binnen wel lekker airco 😉

Ik vind de emotionele momenten van ouders geweldig om te ervaren, de resultaten ECHT heel bijzonder te noemen, bijna niet te bevatten en te geloven als je je niet tussen deze 4 muren zit. Ouders hoor ik vaak zeggen " incredible"

De kinderen komen zes verschillende type sessies op een dag volgen.

sessie duurt een uur . Dit doen ze 8 dagen lang.

Stel je voor....

Je wordt met 24 weken te vroeg geboren. Daarbij ook nog een herseninfarct door de heftige spoedbevalling. De hele aansturing van je lijf is daardoor weg, want je hebt beschadiging opgelopen.... gevolg...

je komt in een rolstoel terecht en je krijgt hierdoor het etiket "gehandicapt".

Daar moet je dan mee gaan leven....jij in die rolstoel, maar ook jij als moeder en/of vader die het ouderschap anders voorgesteld had, leeft iedere dag met een gigantische zorg en veel stress, want deze jongen zou nooit veel meer kunnen met zijn benen. Lopen lukt sowieso niet meer.

Nederland leeft veel te veel vanuit de niet mogelijkheden, en kijkt vaak naar symptomen waardoor kinderen hun glans verliezen en af gaan stoffen, soms op de been gehouden worden met medicatie . Op korte termijn werkt het vaak, maar ook hier wordt duidelijk dat het op lange termijn zeer heftige gevolgen heeft. Het zou zoveel mooier kunnen zijn als we ook eens de focus leggen op oorzaken en de stress die daar op zit, weg gaan leren halen. Kansen gaan creëren . Ik hoor van ouders soms ook terug wat er allemaal al wel niet gedaan is en dat het behandelteam steeds groter en minder georganiseerd wordt. Ik laat me dan ook verwonderen hoe ze in dit instituut ECHT met kinderen werken. LUISTEREN naar kinderen en KIJKEN naar wat hun lijf ons verteld. Ook ouders worden mee behandeld.

Wat doet het lijf

Wat wil het lijf

Wat heeft het lijf nodig

Waar wil het lijf heen....

GEDRAG EN SIGNALEN ZIJN LOGISCH als je ze maar snapt.

Als jij naar beneden loopt en je struikelt over je voeten.... zegt dat wat over jouw beschermingsmechanisme en dus over jouw lijf.

Als jij altijd op je tenen loopt, zegt dat iets over je lijf.....Wel eens nagedacht hoe je de wereld dan ervaart?

Hoofd en lijf zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.... Het lichaamsgericht werken is in Nederland vaak iets wat we niet snel kiezen binnen de reguliere route, want het kan wel eens niet "evidence based"

zijn. En dan kiezen we het vooral niet......Want wat de boer niet kent.....

Er beginnen gelukkig wel steeds meer ouders zelf leider te worden en hun routes voor de juiste zorg voor hun kind uit te stippelen. Het woord evidence based en de mogelijke werking van deze technieken staat nu op mijn verboden woorden lijst. Ik weet inmiddels ECHT wel beter en een hoop ouders met mij.

Er is heel veel research voor handen waaruit de resultaten blijken....Welliswaar in het buitenland, maar steken we ons hoofd dan nog steeds in het zand? Gaan we stug verder op de manier waarop de zorg en hulpverlening ongeacht leeftijd nu geregeld is? Laten we baby's oneindig huilen als artsen niks medisch gevonden hebben? De research is er wel degelijk (ook bij baby's). Daarnaast zijn de ouders hier stomverbaasd waarom dit niet (nog) bekender is in de wereld. Ouders ontmoeten elkaar hier ook en zien hier naast de ontwikkeling van hun eigen kind ook andere kinderen grote stappen zetten. Alle ouders hebben nu al (op dag 5) stappen gemaakt waardoor er zeer veel ontwikkeling met het oog al zichtbaar is . Ze vieren dit ook met elkaar. Gelijkgestemden schept een band.

De jongen waar ik het net over had, zou nooit meer kunnen bewegen in zijn benen. Laat staan vanuit een zittende positie omhoog kunnen komen om te blijven staan.

Na aantal dagen zeer intensief gewerkt te hebben met de technieken, staat hij en is hij nu bezig om stappen te zetten. Ouders die elkaar bij zo'n moment om de nek vliegen zijn onvergetelijk. Dit zou toch volgens artsen NOOIT meer kunnen?

NOU DUS WEL! Ik zie in een paar dagen intensieve behandelingen met deze technieken kindjes weer vaste voeding eten, kindjes die schreeuwend binnen kwamen vanuit angst, nu lachend rond rennen in de pauze. Kindjes die niet aangeraakt konden worden, knuffelen met hun ouders, kindjes voor het eerst lachen. Ik zie angstige kinderen die onder de tafel zaten vanwege trauma nu blij en rustig zijn.

Ik zie autistische kinderen die geïsoleerd in een hoekje zaten ,conversaties aangaan met mensen. Gehandicapte kinderen door ongelukken of trauma's weer nieuwe bewegingen maken, baby's hun lijf anders bedienen en voeding op natuurlijke manier binnen krijgen.

Beweeglijkheid afnemen.

Ik kan nog wel even doorgaan. En we hebben nog drie dagen te gaan.

Het is werkelijk niet te bevatten.

Mijn missie is duidelijk! Amen!